W związku z możliwym umiejscowieniem różnych zmian nowotworowych, guzowatych, jak i podobnych, wymagających ich radykalnego wycięcia, możliwe jest stosowanie różnych metod leczenia. Przy planowaniu zabiegu bardzo często jednym z kluczowych elementów jest planowanie dobrego zamknięcia takiego ubytku z miarę akceptowalnymi estetycznymi i morfologicznymi dobrymi wynikami miejscowymi. Wszelkie takie zmiany, które mogą się znajdować nie tylko w rejonie jamy ustnej, twarzy i okolicach, mogą skutkować tym, iż standardowe zabiegi resekcyjne z typowym prostym zeszyciem ubytku po zabiegu mogą być niewystarczające. Zdarza się, iż dużo ubytków po zabiegowych można z powodzeniem odtworzyć, zrekonstruować i zaopatrzyć poprzez różne liczne płaty miejscowe, jak i ich modyfikacje. W związku z tym, iż możliwe jest zastosowanie różnych technik płatowych, jak i ich modyfikacji, dobór techniki leczenia zależy od wielu czynników miejscowych, związanych ze strofą estetyczną twarzy, okolicznym unaczynieniem, obecnością ważnych anatomicznie struktur, czy też samymi wskazaniami do wykorzystania danej techniki czy preferencjami chirurga operatora. Biorąc pod uwagę fakt wykorzystania danego rozwiązania zgodnie z zasadami drabiny rekonstrukcyjnej, warto planować zabieg prosto, skutecznie z wykorzystaniem adekwatnej i najlepszej możliwej metody do danej okolicy anatomicznej. W ramach kursu przedstawione zostaną wybrane płaty miejscowe, możliwe do wykorzystania w wybranych sytuacjach klinicznych, najczęściej stosowane w rejonie jamy ustnej, jak i w części twarzowej czaszki. Kurs o powyższej tematyce traktujący o płatach miejscowych w rekonstrukcji ubytków jamy ustnej, powłok twarzy i okolic po leczeniu onkologicznym, kierowany jest zarówno do lekarzy rezydentów (szkolących się), jak i specjalistów z chirurgii szczękowo-twarzowej, ale także otolaryngologii, chirurgii plastycznej, jak i onkologów.